Ouder worden… we willen het allemaal graag, liefst zo lang mogelijk. Maar soms vraag je je toch af hoe verstandig dat eigenlijk is. In een reportage hoorde ik onlangs dat 75% van de 65-plussers zich gelukkig voelt. Dat is mooi om te horen, al voel je tegelijk ook dat je lichaam stilaan begint tegen te sputteren.

Bij mij laat mijn duim het soms afweten, mijn cholesterol staat wat te hoog en vooral mijn prostaat begint lastig te doen. En dan vraag je je af: wat komt er hierna nog allemaal bij? De eerste signalen zijn er al.

Wat me echter het meest deed nadenken over ouder worden, was een gesprek met mijn buurvrouw van 99 jaar. Ze zei: “Mijn wereld is heel klein geworden. Al mijn vrienden en kennissen zijn verdwenen. Tegen wie kan ik mijn verhalen nog vertellen?”

Dat raakte me diep. Misschien is ouder worden niet alleen een kwestie van jaren tellen, maar vooral van mensen rondom je blijven hebben die luisteren, begrijpen en er gewoon zijn.

De strijd met weegschaal moet met de nodige discipline wel lukken maar het gevecht met de tijd moet je ondergaan.

Ik citeer nogal vaak Vanderherten die zei ‘luister naar uw lichaam’.

Ja Frans,
Drie kwart eeuw op onze teller, dat veegt wel!
Maar inderdaad: jong van geest moeten we blijven. Maar laat het dieet daar toch maar mee helpen.
Jong van lijf doet ook goed hé.
Zoals mijn zoon hieronder opmerkt: bewegen, bewegen, bewegen…

Lena toch.
Dat lees ik niet graag, dat het niet goed gaat met jouw gezondheid! Doe je best! Vriendinnen als jij zijn zeldzaam, we hebben samen zoveel beleefd. Hou vol en als het helpt: ik ga mijn verloren kilo’s (hopelijk) aan jou opdragen.
Ik ga nog eens langskomen. Zelfde adres?
Knipôog!

Dankjulliewel!
Moeilijk gaat ook, zeggen ze wel eens; Maar ik denk dat mijn “moed om te doen” op is.
Begrijpelijk???