Wat een indrukwekkende en ontroerende tekst. Je neemt de lezer niet alleen mee naar Vladslo, maar ook naar de menselijke kant van oorlog, waar verdriet geen nationaliteit kent. De combinatie van geschiedenis, kunst, muziek en je eigen gevoelens maakt dit verhaal bijzonder krachtig.

Het verhaal van Käthe Kollwitz en haar zoon Peter raakt recht in het hart en herinnert ons eraan dat achter elk kruis en elke naam een familie schuilgaat die een onvoorstelbaar verlies heeft geleden. Ook de link die je legt met de actualiteit zet aan tot nadenken. Of je nu met alles akkoord bent of niet, de centrale boodschap is glashelder: oorlog kent alleen verliezers.

Dank je om deze ervaring en je gevoelens zo mooi te delen. Het is een tekst die je niet zomaar leest en weer vergeet. Hij nodigt uit om zelf eens naar Vladslo te gaan, stil te worden en even te beseffen hoe kostbaar vrede is.

Ingridje en Ronnie.
Mooie reactie waarvoor ik je dank.
En nog wel van jou, jij die weldra 65 wordt en in de bloemen gezet wordt, dankbaar voor je optimisme en gastvrije en gulle lach.
Die Ronnie treft het nogal met jou als partner.
Ik hou van jullie alle twee.

Dag lieve Lucrèce.
Wat een mooie reactie alweer. Een feestje in de stijl van The Great Gatsby: Jij als Mia Farrow en Hubert als Robert Redford!!! Ik zie het al helemaal voor mij!
Dat geërfde boekje van je moeder is onbetaalbaar. Koester het. Wie weet krijgt het bij jouw nakomelingen ook nog wel een plaatsje op de plank en in hun hart.
Daar gaat het om.
Als je wat nalaat hoeft het geen have en goed te zijn maar een herinnering, warm en vol liefde.
Dankjewel Lucrèce.

Hoi Jos en Jeanine!
Dank julllie wel voor deze mooie woorden.
We kennen elkaar nog niet zo lang maar samen hebben we al veel beleefd. Stonden we niet samen aan het sterfbed van Henri? Dat bind ons meer dan we beseffen en misschien is dat de erfenis die deze man ons naliet: een reden om hem te missen en te treuren en om wekelijks even langs zijn plekje op het kerkhof te fietsen.