Daar werd over gesproken in de stad op een grote bijeenkomst waar alleen vrouwen toegelaten waren.

Met een debat, zoals alleen vrouwen dat kunnen.

Als laatste punt van de agenda werden er getuigenissen gehoord van vrouwen die de rechten van de emancipatie succesvol hadden toegepast!

Micro.

“… Hallo! Mijn naam is Emma en ik ben 15 getrouwd met Jos! En elke dag wil hij een fris gestreken hemd! Ik ben het beu en ik heb hem vorige week gezegd dat hij voortaan zelf zijn hemden kon strijken!”

Applaus!

“… De dag erna zag ik nog niks, de tweede dag ook niet maar de derde dag… jaja, onze Jos was duchtig zijn hemden aan het strijken!!!”

Applaus en gejuich!

Micro.

“… Hallo iedereen, mijn naam is Josée, 22 jaar getrouwd met mijne Frans. Frans heeft enorm veel last van zweetvoeten en elke dag moet ik zijn sokken met de hand uitwassen… tot vorige week! Ik zei hem dat hij zijn sokken zelf kon uitwassen!”

Applaus!

“…De eerste dag zag ik nog niks gebeuren, de tweede dag ook niet maar de derde dag stond mijne Frans aan het aanrecht zijn sokken te wassen!!!”

Applaus en gejuich!

Micro.

“…Hallo! Mijn naam is Fatima en al 25 jaar vrouw van Mehmed. Elke dag hij zegt ik couscous voor hem moet maak maar ik hou helemaal niet van couscous en ik zei dat hij nu couscous zelf moest maak!”

Applaus!

“…De eerste dag ik zie nix , de tweede dag ik zie nix. Maar de derde dag kon ik al een beetje zien met mijn linkeroog!!!”

Een grapje over emancipatie? Misschien wel maar toch ook over de manier waarop onze maatschappij tegen emancipatie aankijkt.

E-manci-patie! Komt van het latijn: Emancipactionem!

De “E” staat voor “Uit”, “Manus” is “Hand” en “Capere” is “Nemen”.

Uit de hand nemen. Want origineel betrof het een plechtige vrijlating van een zoon uit de vaderlijke macht of ook de vrijlating van een slaaf.

En zo komen we bij de mening van nu: “Het streven naar gelijke rechten en een volwaardige plaats in de maatschappij”.

We weten allemaal dat er nog een lange weg is te gaan naar dit ideaal.

Jammer genoeg want gelijkheid moet er zijn, tussen de geslachten, tussen de religies, tussen de geaardheden, tussen huidskleuren… Vul maar aan!

In 1864 bestond Mesopotamië nog. Herinner je de geschiedenislessen van weleer: het twee-stromen-gebied tussen de rivieren Tigris en Eufraat. Ongeveer waar nu Iran is maar nog ruimer naar het noorden, tot in Turkije.

Daar werd de vrouw niet geteld, minder nog dan de huisdieren! Ze mochten zelfs niet op straat komen.

Als verklaring voor het lage aantal verkeersdoden mag dat tellen maar plots veranderde er iets. Op 13 april 1864 besliste een wet over gelijke rechten voor man en vrouw voor wat betreft… het verkrijgen van de doodstraf.

Emancipatie! Zouden de vrouwen ervoor op straat gekomen zijn met spandoeken en betogingen en zo: “Wij willen gelijk berecht worden!!!”

Wie weet! Ik heb er verder niets meer over gelezen. Wel dat een overspelige vrouw de doodstraf kreeg en de overspelige man mocht er minaressen op nahouden.

De betogingen van de “Dolle Mina’s” waren leuker: “Kom op Ma, verbrand je BH!”

E-vrouw-cipatie.

Ken je Pablo Casals. Hij was waarschijnlijk de beste cello speler ooit en een vriend van onze koningin Elisabeth (met een S). De winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd van dit jaar, Ettore Pagano, mag nu vier jaar lang met de cello van Casals spelen.

Sinds de dood van Casals in 1973 is zijn cello miljoenen waard.

Diezelfde Casals sprak ooit de gevleugelde woorden:

“Er is een huizenhoog verschil tussen de vijfde van Beethoven en de vijfde van Elisabeth (ook met een S) Taylor!”

Naar verluidt zou Beethoven “Für Elise” gecomponeerd hebben na het aanschouwen van twee mooie vrouwenbenen.

Larie natuurlijk want in zijn tijd droegen de vrouwen lange rokken.

Nu niet meer en zijn mooie vrouwenbenen overal en vaak te bewonderen.

Maar als de muzikale inspiratie evenredig zou zijn met de lengte van de damesrokken dan zou ik veel meer dan negen symphonies kunnen componeren.

Voor Elize, met een Z!

Groetjes vanuit mijn hartje dat Beethoven en zijn muziek aanbidt zeker ook zijn Vijfde Symphonie en natuurlijk ook zijn “Bagatelle 25 in A mineur: Für Elise”;

vanuit mijn zieltje dat lijdt onder de vele vormen van discriminatie en onder het feit dat we er geen oplossing voor gevonden krijgen al zijn we al eeuwen lang bezig “er iets aan te doen”

en vanuit mijn buikje dat eigenlijk toch wel vindt dat er ook op culinair gebied ongelijkheid is! Tenslotte heb ik liever peren dan appelen, liever aardbeien dan blauwe bessen, liever perziken dan pruimen, liever frieten dan stoemp, liever zacht gekookte eieren dan hardgekookte.

Maar dit laatste heeft misschien wel met mijn ware aard te maken!

Liberté, Egalité, Fraternité en … Varieté.