Foto

CHEESE! 

Iedereen ontbloot de tanden voor de vereiste groepsfoto.

Ik niet.

Wel “cheese” maar dan zorg ik ervoor dat ik mij verberg en niet herkenbaar ben op de foto. Als het lukt.

En al die jaren, al die groepsfoto’s later, – waar ik dus meestal niet herkenbaar op sta – heeft nooit iemand gezegd :”Hey, de Zjiet staat er niet op!”

Dus zo belangrijk zijn de obligatoire groepsfoto’s niet.

Niet omdat ik er niet opsta maar omdat eender wie, bijvoorbeeld mensen die véél belangrijker zijn dan ik, er misschien ook niet opstaan.

Ik ben geen man van foto’s. Begrijp me niet verkeerd: ik zie graag mooie foto’s. Ik ben vorig jaar nog met AS naar Gent geweest voor een fototentoonstelling van Michiel Hendryckx. Machtig mooi. Een aanrader!

Maar zelf foto’s maken? Neen. Gemiddeld ongeveer vijf per vakantie! 

Mijn zus maakt er meer dan honderd per vakantie. En die stuurt ze dan door naar mij en de andere reisgenoten. En zo staat het geheugen van mijn IPhone vol met foto’s die ik vaak niet eens bekeek. Later… als ik oud ben… maar dat ben ik al, min of meer!

Ik gooi ze niet weg zus. Misschien ooit wel eens, als ik oud ben en dan alleen die waar ikzelf niet op sta.

Voor sommigen moet fotografie een verhaal zijn dat je niet zelf kan vertellen.

Deze “moet” heb ik niet en misschien voelt mijn leven daarom aan als een onscherpe foto: mét potentie maar met een ontbrekende focus.

De eerste foto ooit dateert al van 1826, de eerste kleurenfoto van 1861.

Een goedkopere en draagbare camera kwam er in 1888 en de polaroid camera, met onmiddellijk ontwikkelde foto’s is er sinds 1947. 

Sinds 1988 maken we allemaal digitale foto’s, meestal met de GSM. 

Ik ook! 

Maar niet van landschappen, van gebouwen, van vergezichten, van zonsop- of ondergangen, van stranden… of het moet zijn dat ik er dan later een tekening van wil maken!

Wel foto’s van mensen. En dan nog liefst foto’s van wat ik bij hen het meest waardeer. De eigenheid van hun gezichten, hun lach zonder “cheese”, het ongeposeerde.

Dus… als je hele lijf op mijn foto staat… dan waardeer ik dat hele lijf.

Estethisch of inhoudelijk, maakt niets uit.

Want volgens mij is een foto een pauzeknop van het leven. Zo zag jij eruit op die dag, op dat uur, op die minuut, zelfs op die seconde!

Dus als je wilt vergelijken: vergelijk jezelf alleen met wie je gisteren was. 

Ik ga het hierbij laten en maak misschien nog snel een “selfie”…

Of neen, toch liever niet! Ik vind dat moeilijk, een foto maken van mezelf.

Misschien begin ik daar ook nog wel eens aan want alles is moeilijk voordat het makkelijk wordt.

Groetjes vanuit mijn hartje dat fotografisch registreert wie ik belangrijk vind om in mijn hart te bewaren;

vanuit mijn zieltje dat in de wolken is, over the moon, omdat er nog veel ruimte is in mijn i-clouds

en vanuit mijn buikje dat, noodgedwongen, tevreden moet zijn met de afbeeldingen van banketten, buffetten, Breughelse taferelen en culinaire orgiën.

Ach, het is bijna middag. Tijd voor buikverwennerij dus.

Smile, you’re on camera!!!