Let it snow, let it snow, let it snow!
Buiten is het nat en koud. Wind. Geen blad meer aan de bomen.
Winter.
Ik luister dan maar naar “Winter” uit de “Quattro Stagione” van Antonio Vivaldi.
En met je ogen dicht kun je de sneeuwvlokken horen dwarrelen. Heus, het is zo!
Volgens het internet is het sinds december 2010 geleden dat er nog een sneeuwtapijt lag over ons landje. Wat dus wil zeggen dat zij die onder de 15 jaar oud zijn, nog nooit sneeuw voelden, zagen, proefden! Of ze moeten op sneeuwklassen geweest zijn, of met pa en ma op wintervakantie.
Sneeuw.
Als hij valt, ga er dan direct in en geniet ervan. Wandel, wentel, gooi en vorm want morgen is het misschien wel te laat. Bovendien is het misschien de laatste keer dat je sneeuw kunt ervaren.
Maak een gebed, zo van: “God! Laat het elk jaar even sneeuwen asjeblief. Eén keer goed doorsneeuwen zodat onze wereld op één nacht helemaal wit kan worden, nieuw!”
En dat de politici dan een wet maken dat iedereen een verplichte wandeling in de natuur moet maken. In de sneeuw! Ogen en longen ver open, één uurtje stappen… op weg naar warme chocolademelk of glühwein.
Ieder huis, iedere straat, alles bedekt met de kleur van de onschuld, klaar om opnieuw te starten. Mooi!
Ik las onlangs een sprookje dat me – weer eens – ontroerde.
Toen de “Schepper” alles gemaakt had en alles van mooie kleuren had voorzien bleef alleen nog de sneeuw over en Hij vroeg aan de bloemen en de planten: “Wie heeft nog kleur over voor de sneeuw?” maar niemand reageerde, ijdel als ze waren. Tot plots een klein bloempje met een hoofdje als een klokje aanbood om haar kleur te gebruiken. Wit!
Het bloempje wordt sinds die dag ”sneeuwklokje” genoemd en is het enige bloempje dat mag groeien en bloeien in en van de sneeuw.
Mooi!
Maar het mooiste verhaal over de sneeuw en over de sneeuwvlokjes komt van Toon Hermans, dé grootste woordkunstenaar aller tijden. Hier komt het!
Het sneeuwde.
Twee vlokken vielen langzaam naast elkaar naar de aarde. Ze vielen eigenlijk al een hele poos naast elkaar toen ze elkaar opmerkten.
“Ook naar de aarde?” zei de ene vlok.
Het klonk een beetje kort maar zo was het niet bedoeld want ook de tweede vlok was blij aangesproken te worden tijdens die lange lange tuimeldans naar omlaag.
Hoe dichter de zwerm sneeuwvlokken is, hoe eenzamer de vlokken kunnen zijn.
“Mag ik een tijdje bij jou in de buurt blijven?” vroeg de eerste vlok.
“Oh ja, dat mag!” zei de tweede vlok gretig. En ze begonnen een goed gesprek en dat laatste maakte de reis heel wat behaaglijker.
Mijlen en mijlen dansten ze naast elkaar naar de verre aarde toe.
Eindelijk was het zover. Ze hadden elkaar van alles en nog wat verteld.
“Nog een meter of dertig” zei de eerste vlok.
“Ja, we zijn er zo” zei de tweede “het was niet ongezellig”.
“Nog tien meter…” zei de eerste weer. “Nog zes… nog vier…”
“Hou je!”
“Het allerbeste!”
“Het was een fijne reis!”
Floep.
Daar lagen ze en ze werden onmiddellijk deel van het dikke witte sneeuwtapijt dat er al lag. Nu konden ze niets meer zeggen.
Ze waren geen afzonderlijke vlok meer en bleven liggen op de aarde.
Dat duurde zo een poosje. Toen dooide het!
De sneeuw verwaterde … en stroomde in lange banen naar de zee. Daar verdampte het water en de damp steeg op naar de hemel… en werd weer water… en het water werd weer sneeuw!
Ik weet het, het klinkt een beetje onwaarschijnlijk, maar bij de eerste sneeuwbui kwamen ze elkaar weer tegen, wederom tuimelend in diezelfde witte kadans.
“Hee! Heb ik jou niet eerder gezien?” vroeg de ene vlok.
“Ja!” zei de andere.
“Wat goed je weer te zien! Val je mee?”
En ze sneeuwden nog lang en gelukkig!!!
Mooie knipoog van Toon die steeds weer weet te raken.
Ik wens iedereen een mooi jaar toe, mooier dan al de vorige, met veel geluk en gezondheid, met vrienden en familie en met… sneeuw!
Groetjes vanuit mijn hartje dat altijd blij is als ik weer kleine literaire juweeltjes ontdek zoals deze van de grote Toon Hermans;
vanuit mijn zieltje dat hoopt dat ik het ook in dit nieuwe jaar kan volhouden te schrijven en op mijn geliefde muze kan blijven rekenen
en vanuit mijn buikje dat tevreden lijkt na de lekkernijen die december en januari boden en zullen bieden want ja… ik verjaar nog deze maand!!!
je cursiefjes blijven altijd welkom, Zjiet. Hopelijk zien wij elkaar nog eens dit jaar.
Groetjes
Theo
Dankjewel Theo.`
Ja hopelijk zien we elkaar weer eens. Ik zal eens met je broer Jos praten. Daar kom ik nogal eens. Of wachten tot Jason nog eens een boek uitgeeft!
Hallo Zjiet,
Even je sprookje aanvullen… Het bloempje wordt sinds die dag “sneeuwklokje” genoemd en is het enige bloempje dat in en van de sneeuw.
Je zult het toch enigszins moeten bijwerken wan je moet weten dat ook de winterjasmijn in onze tuin met zijn opvallende gele kleur mag pronken in de sneeuw.
Misschien heeft het sprookjesbos voor onze voordeur aan de overkant van de weg dit wel beïnvloed…?
Groetjes, ook aan je sprookjesbos Nelly.
Albert en Maria.
Zjiet,
Ik heb wel geschreven ……”Groetjes, ook aan je sprookjesZUS” en niet sprookjesBOS.. Ik vind het niet galant dat je het knappe kopje van je lieve, charmante zus vergelijkt met een verwilderde haarbos.
Niettemin, hartelijke groetjes van Albert
Hallo Albert en Maria.
Altijd doet jouw reactie mij goed. Dank jullie. Jouw broer zou het ook gewaardeerd hebben, zeker weten.
Vergeef mij mijn botanische onkunde. Ik heb me louter laten lijden door de proza van Toon Hermans.
En van die groetjes… dat is al in orde hoor!
En wat dacht van de toverhazelaar of hamamelis zijn Latijnse naam die ook nog in putje winter gele bloempjes tovert.
In de pracht van de natuur heeft ook Toon ontdekt wat ik heb gevonden.
De verwondering leert kan ons zoveel leren als we er oog voor hebben. Dank u wel Toon en Ziet om dit met ons te delen.
Ook nog dit Albert is de neef van mijn vader, zijn vader was de Dooppeter van mijn vader.
Hoi Frans.
IK moet je gelijk geven wat betreft jouw botanische kennis. Mea Culpa.
Ook die kennis van Albert Mertens over de planten hierboven staat hoog boven wat ik ervan weet.
En ik ben blij dat je Albert kent, dat hij zelfs familie is.
Hij is één van de fijnste mensen die ik ken, net als jij.
Hallo Frans.
Dankjewel voor deze reactie.
Ik buig mijn hoofd nederig voor de meer kennis van de botanical, zowel van jou als van Albert.
Ik zit meer in de sprookjes, zoals dit van Toon Hermans.
Blij dat jij en Albert familie zijn van elkaar. Hij is één van de fijnste mensen die ik ken. En jij ook!
Een grotere liefhebber van sneeuw dan ik bestaat er misschien niet. Ik was dus echt blij met deze echte sneeuwval. En hij blijft ook nog liggen. Mijne kleine sneeuwman op mijn terras staat nu al wel iets schever en hij ziet er koud uit. Hij staat langs mijne kabouter en mijn zoon heeft ze samen laten dansen en zelfs knuffelen. Daar geniet ik nog van. Ik weet niet hoe ik het op deze reactie moet plaatsen want dan konden jullie meegenieten. Nog meer sneeuw op komst ? Hopelijk wel. ☃️☃️☃️
Ja zus, als het van jou afhing werd je nog een sneeuwman, tijdelijk dan toch.
Geen sneeuwman natuurlijk maar een sneeuwvrouw. Ken je het verschil tussen die twee?
Een paar sneeuwballen!!!
Tja, Nelly en Zjiet, nu weet ik vanwaar de wind waait, met andere
woorden wie er sneeuw zaait!!! Jullie hebben het mij gelapt!!
Vrijdagmorgen trok ik Geel waarts met mijn splinternieuwe Chinese auto,
4 weken oud, niets vermoedend dat er nog sneeuw bestond in België.
Vrijdag avond hing de lucht vol vlokken, zaterdag was het gladder dan glad..
Daar zat ik dan met een klein hartje, 160 km van mijn huis af. Moederziel alleen….
Daarvoor hebben jullie toch wel een volle paternoster gebeden!!
Zondagavond rond 19u30 (vroeger kon ik toch niet vertrekken…. 🙂 ) dan toch mijn
stoute schoenen aangetrokken. Jawel 22u30 was ik thuis!!! I did it !!!
Ongelooflijk, waarachtig, om 23 uur begon het hier te sneeuwen.
Volle bak. Ik kan jullie terug volgen.
Mooi Mooi Mooi…. Deze morgen hadden we hier een glijbaan en een mooi sneeuwtapijt.
A live Christmas card!! 🙂 🙂
Ja beste vriendin, het werd een memorabel weekend, hét YingYing weekend in Geel. Maar ik ben blij dat jij en jouw nieuwe Chinese auto heelhuids terug thuis zijn geraakt.
Avontuurlijk toch! Daar ben jij altijd voor in. O ken ik jou.
Mario (baas van YingYing Travel) had minder geluk een paar dagen later zat hij vast in Zaventem door de sneeuw. De weg naar “zijn” Oeganda werd met twee dagen omgeleid.
Dankjewel voor deze reactie.
Ook voor je assist ivm “A-I”. Ik werk er nog aan. Misschien….?