Diëet

Ik diëet…

Gij diëet…

Hij diëet…`

Wij diëten…

Jullie diëten…

Zij diëten…

Alleen de eerste regel interesseert me.

Omdat IK het ben want ik diëet niet graag.

Ik had liever gehad dat er stond: IK DIE EET!

Want zo ben ik: ik eet graag en graag goed. Mijn leeftijd heeft al veel weggenomen van de kwantiteit, van de hoeveelheden die ik eet, maar ik vind dat ze van de kwaliteit moeten afblijven.

Maar ook dat lukt me niet! Helaas.

Mijn huisarts is erachter gekomen dat … mijn bloedsuiker te hoog is.

Geen nieuws, ik slik er al jaren pillen voor. Maar sinds een paar maanden slik ik een dubbele dosis en nog wat erbij maar toch stijgt het suikerniveau.

Niet dramatisch maar toch genoeg om ongerust te worden.

En het enige dat ik er zelf nog aan kan doen is… afvallen!

Ik heb het in het verleden nog gedaan en goed maar sinds ik nu ouder ben en besef dat ik niet het eeuwige leven heb, valt het me zwaar om deze discipline op te brengen. De verleidingen zijn te groot, te zwaar om dragen.

Dus zoekt een mens met overgewicht excuses om uit te stellen, om je zelf heus wel goed te voelen in dat te strakke overhemd.

Als ik mezelf frontaal in de spiegel bekijkt valt het heus wel mee, denk ik dan, maar de zijaanzichten…

Mijn BMI, mijn bodymass index, nog eens berekenen: 29 komma een beetje!

Trop!

Ik zoek niet meer naar een lief, ik heb vrienden bij de vleet. Dus daar hoeft het niet meer voor. Trouwens ik krijg geregeld nog complimentjes dat ik er jonger uitzie dan ik ben… zelfs in de sauna.

Ik ben nog redelijk gezond, nog redelijk fit, niks wat ik niet kan verhelpen met een pilletje.

Dus waarom dan diëten?

Om de veranderende maten van mijn garderobe? Ik heb zat! Soms moet ik spullen wegrecycleren omdat ik geen plaats meer heb in mijn kast.

Ik geef wel toe dat het vervelend is om de juiste maten te onthouden want soms is het M, soms L en soms XL. Sta me toe te bekennen dat de M zeldzaam wordt en de XL meer op de voorgrond treedt.

Het scheelt maar een paar kilo’s hoor. En die kreeg ik er vroeger vlotjes af maar nu, met het ouder worden, is het een ware klim naar de top van de calvarieberg!

Maar mijn goede huisarts waakt over mijn gezondheid.

Ik moet en zal gewicht verliezen.

En ik heb hem uitgelegd dat ik dan ook een flink stuk van mijn levensritme zal moeten omvergooien… maar het moet!!!

Dus ga ik naar de “diëtiste”.

Voor motivatie en logistieke steun. Maar het gaat niet makkelijk worden.

Alles wat lekker is en wat ik graag eet mag niet meer…

Alles wat ik als vies en “jakkes” beschouw is nu de nieuwe norm! Hallelujah!

Normaal dat je dan gewicht verliest… toch?

Ik zal wel zien hoe lang ik deze klim naar de top van de calvarieberg kan volhouden… met bloed, zweet en tranen, zou André Hazes zingen.

Maar het moet van de dokter.

Tenslotte zal het voor Christus ook geen sinecure geweest zijn om dat kruis die berg op te slepen.

En Hij moest ook!

Maar niet van de dokter.

Groetjes vanuit een bang hartje dat vreest dat mijn levenskwaliteit van nu, die me elke morgen welgemutst doet opstaan, zal achteruitgaan;

vanuit mijn zieltje dat wel weet dat het moet en dat de dokter gelijk heeft maar als een boos engeltje op mijn linkerschouder me influistert van “Waarom zou je?”

en vanuit mijn arme buikje, vol angst van wat komen gaat, vol angst om het gebrek aan lekkere dingen.

Schrap alleen maar eens pasta, brood, suiker, aardappelen van je menu…

dan besef je pas met wat voor angsten mijn buikje zit.

Ik weet best dat het erg egoïstisch is om hierom te treuren in een wereld die in brand staat, maar mijn kleine wereldje blijft krimpen en ik laat de grote boze wereld aan jullie, mijn lezers!!!