Diëet
Ik diëet…
Gij diëet…
Hij diëet…`
Wij diëten…
Jullie diëten…
Zij diëten…
Alleen de eerste regel interesseert me.
Omdat IK het ben want ik diëet niet graag.
Ik had liever gehad dat er stond: IK DIE EET!
Want zo ben ik: ik eet graag en graag goed. Mijn leeftijd heeft al veel weggenomen van de kwantiteit, van de hoeveelheden die ik eet, maar ik vind dat ze van de kwaliteit moeten afblijven.
Maar ook dat lukt me niet! Helaas.
Mijn huisarts is erachter gekomen dat … mijn bloedsuiker te hoog is.
Geen nieuws, ik slik er al jaren pillen voor. Maar sinds een paar maanden slik ik een dubbele dosis en nog wat erbij maar toch stijgt het suikerniveau.
Niet dramatisch maar toch genoeg om ongerust te worden.
En het enige dat ik er zelf nog aan kan doen is… afvallen!
Ik heb het in het verleden nog gedaan en goed maar sinds ik nu ouder ben en besef dat ik niet het eeuwige leven heb, valt het me zwaar om deze discipline op te brengen. De verleidingen zijn te groot, te zwaar om dragen.
Dus zoekt een mens met overgewicht excuses om uit te stellen, om je zelf heus wel goed te voelen in dat te strakke overhemd.
Als ik mezelf frontaal in de spiegel bekijkt valt het heus wel mee, denk ik dan, maar de zijaanzichten…
Mijn BMI, mijn bodymass index, nog eens berekenen: 29 komma een beetje!
Trop!
Ik zoek niet meer naar een lief, ik heb vrienden bij de vleet. Dus daar hoeft het niet meer voor. Trouwens ik krijg geregeld nog complimentjes dat ik er jonger uitzie dan ik ben… zelfs in de sauna.
Ik ben nog redelijk gezond, nog redelijk fit, niks wat ik niet kan verhelpen met een pilletje.
Dus waarom dan diëten?
Om de veranderende maten van mijn garderobe? Ik heb zat! Soms moet ik spullen wegrecycleren omdat ik geen plaats meer heb in mijn kast.
Ik geef wel toe dat het vervelend is om de juiste maten te onthouden want soms is het M, soms L en soms XL. Sta me toe te bekennen dat de M zeldzaam wordt en de XL meer op de voorgrond treedt.
Het scheelt maar een paar kilo’s hoor. En die kreeg ik er vroeger vlotjes af maar nu, met het ouder worden, is het een ware klim naar de top van de calvarieberg!
Maar mijn goede huisarts waakt over mijn gezondheid.
Ik moet en zal gewicht verliezen.
En ik heb hem uitgelegd dat ik dan ook een flink stuk van mijn levensritme zal moeten omvergooien… maar het moet!!!
Dus ga ik naar de “diëtiste”.
Voor motivatie en logistieke steun. Maar het gaat niet makkelijk worden.
Alles wat lekker is en wat ik graag eet mag niet meer…
Alles wat ik als vies en “jakkes” beschouw is nu de nieuwe norm! Hallelujah!
Normaal dat je dan gewicht verliest… toch?
Ik zal wel zien hoe lang ik deze klim naar de top van de calvarieberg kan volhouden… met bloed, zweet en tranen, zou André Hazes zingen.
Maar het moet van de dokter.
Tenslotte zal het voor Christus ook geen sinecure geweest zijn om dat kruis die berg op te slepen.
En Hij moest ook!
Maar niet van de dokter.
Groetjes vanuit een bang hartje dat vreest dat mijn levenskwaliteit van nu, die me elke morgen welgemutst doet opstaan, zal achteruitgaan;
vanuit mijn zieltje dat wel weet dat het moet en dat de dokter gelijk heeft maar als een boos engeltje op mijn linkerschouder me influistert van “Waarom zou je?”
en vanuit mijn arme buikje, vol angst van wat komen gaat, vol angst om het gebrek aan lekkere dingen.
Schrap alleen maar eens pasta, brood, suiker, aardappelen van je menu…
dan besef je pas met wat voor angsten mijn buikje zit.
Ik weet best dat het erg egoïstisch is om hierom te treuren in een wereld die in brand staat, maar mijn kleine wereldje blijft krimpen en ik laat de grote boze wereld aan jullie, mijn lezers!!!
aan uw eigen zelf herken je de hele wereld. Denk ik dan. Succes ermee Zjiet.
Dankjulliewel!
Moeilijk gaat ook, zeggen ze wel eens; Maar ik denk dat mijn “moed om te doen” op is.
Begrijpelijk???
heel veel geluk er mee; ben ook al dikwijls begonnen maar de laatste tijd gaat het wel wegens mijn gezondheid ook niet goed
Lena toch.
Dat lees ik niet graag, dat het niet goed gaat met jouw gezondheid! Doe je best! Vriendinnen als jij zijn zeldzaam, we hebben samen zoveel beleefd. Hou vol en als het helpt: ik ga mijn verloren kilo’s (hopelijk) aan jou opdragen.
Ik ga nog eens langskomen. Zelfde adres?
Knipôog!
Jong van geest is geen probleem maar jong van lijf en leden dat was maar dan merk je op een dag dat we al een heel eind zijn opgeschoven in jaren en daar betaald dat lijf de rekening voor.
Ja Frans,
Drie kwart eeuw op onze teller, dat veegt wel!
Maar inderdaad: jong van geest moeten we blijven. Maar laat het dieet daar toch maar mee helpen.
Jong van lijf doet ook goed hé.
Zoals mijn zoon hieronder opmerkt: bewegen, bewegen, bewegen…
Ik citeer nogal vaak Vanderherten die zei ‘luister naar uw lichaam’.
leuk stukje en ik begrijp je angst volledig. Je kan ook proberern om tijdens de dag meer calorieen te verbruiken dan je eet, Veel bewegen dus maar zonder de lekkere dingen te laten, Zo probeer ik de strijd met mijn weegschaal te winnen 😄
De strijd met weegschaal moet met de nodige discipline wel lukken maar het gevecht met de tijd moet je ondergaan.
Hoi zoon.
Jij in strijd met de weegschaal? Laat me niet lachen.
Maar je hebt gelijk: meer bewegen!
Weet wel dat met de jaren ook het fenomeen “vlugger moe”’ meespeelt! En dan bedoel ik niet de aangeboren luiheid.
Ik denk dat ik te klein geworden ben voor mijn BMI.
Dag Zjiet,
Ouder worden… we willen het allemaal graag, liefst zo lang mogelijk. Maar soms vraag je je toch af hoe verstandig dat eigenlijk is. In een reportage hoorde ik onlangs dat 75% van de 65-plussers zich gelukkig voelt. Dat is mooi om te horen, al voel je tegelijk ook dat je lichaam stilaan begint tegen te sputteren.
Bij mij laat mijn duim het soms afweten, mijn cholesterol staat wat te hoog en vooral mijn prostaat begint lastig te doen. En dan vraag je je af: wat komt er hierna nog allemaal bij? De eerste signalen zijn er al.
Wat me echter het meest deed nadenken over ouder worden, was een gesprek met mijn buurvrouw van 99 jaar. Ze zei: “Mijn wereld is heel klein geworden. Al mijn vrienden en kennissen zijn verdwenen. Tegen wie kan ik mijn verhalen nog vertellen?”
Dat raakte me diep. Misschien is ouder worden niet alleen een kwestie van jaren tellen, maar vooral van mensen rondom je blijven hebben die luisteren, begrijpen en er gewoon zijn.
Hoi Marc! Ik ken jou al zo lang en zo goed… we brengen geregeld dagen samen door.
En ik ken dus ook jouw kwaaltjes met je duim en zo. Het hoort bij het ouder worden kerel en hetgeen je vertelde over je buurvrouw zal ons allemaal in min of meerder mate overkomen.
Er is maar één remedie: koester je positieve vrienden en maakt het beste van de contacten die je ermee hebt. Hopelijk ben ik er één van.
Dankjewel voor je reactie.