Graag had ik eens geschreven, misschien wel mijn mooiste stukje ooit, over een lief klein meisje dat op het strand, wit, zat te dromen en te staren naar een zonsondergang… met een zeilboot met witte zeilen die feilloos navigeerde naar de rode bal die langzaam verdronk.

Het zou best kunnen want ik heb zo een meisje gekend. Ik ken haar nog hoor, ze is me erg nabij.

Dit geschrijf zou dan misschien wel wat blijven hangen maar zou toch steeds een momentopname zijn. Die avond, dat strand, dat meisje…

In mijn hoofd, in mijn herinnering is het evenwel geen momentopname want het hangt er vast en zal nooit veranderen. 

Ik heb haar weten opgroeien en met onbehoorlijk gemak weten worden tot een mooie vrouw. En die ken ik ook!

Trots ben ik daarop. Trots op de mooie tekstjes die ze me af en toe geeft, venstertjes in mijn ziel.

Trots op wie en wat ze is, blij dat ze af en toe mijn interesses en mijn leven deelt. 

Maar wij worden ouder, zij en ik, en ook de verhalen worden ouder, minder romantisch.

Gebroken liefdes, tijdsdruk door het werk, afstanden…

Ach!

Laat me dan maar een verhaal schrijven dat mij ter ore kwam over een oude man. Niet die van Hemingway, niet die van de zee.

Hij woonde nog alleen, in zijn huisje dat hijzelf bouwde, waar zijn kinderen werden geboren, dat zijn vrouw zo netjes en gezellig hield.

Maar zij was er niet meer. Ze is gestorven. Niet gisteren, maar zo voelt het toch.

En het gemis is enorm voor hem, ook voor haar hondje.

Voor de kinderen ook want zij moeten beslissingen nemen, knopen doorhakken.

Over wat met hem moet gebeuren, met het huis, de inboedel…

Voor het huis had men al eden koper en de inboedel… wel die was toch tot op de draad versleten. Weg ermee. Weg uit zijn leven.

Eén van de kinderen zou vader dan wel in huis nemen, geen probleem… maar die hond! Niemand voelde zich geroepen en vader hield van de hond, héél veel, want het was eigenlijk haar hond. 

Neen, zonder hond zou hij nooit verhuizen.

Er is geen oplossing, geen toekomstig voor hen samen.

Zo bespraken de kinderen het lot van hun vader en van de hond.

En vader hoorde het allemaal aan en het deed hem pijn. Zijn hart brak maar hij had geen inspraak meer, niets zinnigs te vertellen. 

En in de nacht, slapeloos, doolden zijn gedachten op zoek naar de oplossing.

Alle oplossingen. 

Suïcide? Dat ging nog wel voor hemzelf maar de hond, neen dat kon hij niet.

Weglopen? Ja, maar waarheen en hoever zou hij geraken met zijn valiesje en zijn looprek. En het was koud buiten en hij had al zoveel last van wintertenen.

Een advertentie in de krant? Zo van: “Te Koop. Oudere man met een lieve hond.

Wegens sterfgeval. Zachte karakters. Prijs overeen te komen!”

Misschien kon er nog zijn bouwjaar nog bij en “in goede staat”.

Hij heeft gepiekerd en is tot een besluit gekomen. 

Zonder één van de kinderen erbij te betrekken heeft hij op die mooie morgen zijn jas aangedaan en is, samen met de hond, naar een vrouwtje, een weduwe, gegaan die drie huizen verder in een klein huisje woonde en die hij en de hond al hun hele leven kenden.

En hij heeft, na een kopje koffie met koekje en snoepje voor de hond, recht op de vrouw af, zonder omwegen, aan haar gevraagd of ze niet bij hen wilde komen wonen.

En dat ze nog bedenktijd had hoor, maar niet te veel want men wilde hem “verhuizen”.

Maar ze had die tijd niet nodig. Ze zei onmiddellijk ja! Ook omdat haar eigen kinderen vonden dat ze niet zo alleen moest blijven.

Ja! 

Beter, veel beter dan suïcide, weglopen of een advertentie.

Later die dag heeft hij zijn beslissing doorgebeld aan zijn kinderen. De oudste had wat spijt want hij had een goede koper voor het huis.

Afzeggen, zei vader, want het moet voor de hond!

Ik weet niet hoeveel keer er nog Kerstmis gevierd werd door die twee of hoelang de hond nog geleefd heeft maar de zon, die bleef ondergaan, ook op een wit strand waar een meisje met twee vlechtjes droomde van de prins…

En in de verte verdween een boot met witte zeilen in een avondgloed.

Groetjes vanuit mijn hartje dat lichtjes ontroerd is en houdt van mooie verhalen en van happy endings al is het er tegenwoordig de tijd niet meer voor;

vanuit mijn zieltje dat alle personages van dit stukje kent en zielsveel van hen houdt en vanuit mijn buikje dat blij op het einde van dit stukje mijn zwakke wil dwingt om de pastis uit de koelkast te halen en verder te mijmeren met een goed glas.

Leve het leven, leve de liefde.