Ziezo! December zit er alweer op, gelukkig!

De kerstversieringen zijn alweer in de dozen geborgen en naar zolder of berging gebracht.

En ik ben er blij om dat het weer allemaal achter ons ligt. En hoe goed en fijn we het ook gehad hebben, het is een helse en drukke periode.

De winkeliers klagen niet. Tenminste nu nog niet. Misschien wel als ze de verkoopcijfers kunnen vergelijken met die van vorig jaar. Ik zat vaker vast in de files op weg naar… kerstmis.

Jammer, maar Chris Rea heeft deze kerst niet gehaald. 22 december is hij vertrokken voor zijn laatste reis!

Driving home for Christmas!

Niet dit jaar Chris maar jouw song blijft één van de mooiste van alle kerstsongs ever!

En dus zit ik met het “Ziezo” gevoel. Nog deze maand bereik ik de leeftijd waar voor Chris Rea de eindstreep lag.

Ziezo. Ik heb het weer gehaald en ik kan tevreden omkijken. Maar toch: ziezo!

Net zoals bij een zware klus waar je erg tegenop hebt gezien maar uiteindelijk toch hebt volbracht. Bijvoorbeeld de tuin omspitten. Handen afvegen aan je broek, zweet afvegen en zeggen “Ziezo”. Wir haben es geschaftt.

Inpakken en opbergen die decembermaand. Achterlaten!

Dat moeten de geallieerden na Wereld Oorlog 2 ook gedacht hebben toen ze in 1948 besloten om de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens op te stellen. De Verenigde Naties werden opgericht om de vrede en de internationale veiligheid te bewaren.

Het doel: richtlijnen geven aan alle landen en om die op te nemen in hun grondwetten om de wereld beter en mooier te maken.

Nobel! Dus ging ik die verklaringen eens nalezen. Je vindt ze op het internet of, als je wilt, in mijn kleine bibliotheek.

Hilarisch. Echt opgesteld vanuit het “ziezo-gevoel”.

Handen afvegen aan je broek, zweet opdrogen en verder.

Ik ga jullie niet vervelen met de tekst van deze dertig artikelen, slechts ééntje!

Artikel één:

Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen.

58 Leden van de Verenigde Naties namen in 1948 de teksten aan. Niet eens unaniem: acht onthoudingen.  Later is de verklaring door alle landen van de wereld erkend, niet geratificeerd, niet officieel bekrachtigd.

Zoek zelf de lijst van de “afvalligen”. Ik durf ze niet op te sommen.

Geen enkele dag hebben deze verklaringen stand gehouden en ook al wordt er soms fors mee uitgepakt (zelfs in reclameboodschappen): het is slechts dunne, ijle lucht.

Alle mensen worden vrij en gelijk geboren. Bij het ter presse gaan hiervan in december 1948 waren de Joden, overlevers van de holocaust, al in Palestina geland en verjoegen de “kolonisten”, de oorspronkelijke Palestijnse bevolking. Met geweld.

Ik denk niet dat er één land in de wereld is dat kan aantonen dat ze ook maar één van de dertig artikelen van de Universel Verklaring van de Rechten van de Mens toepassen.

Volledig!

Ziezo!

Er zullen altijd wel onvolmaaktheden zitten in het geleverde werk. Mijn gespit in de tuin was ook nooit perfect, eerlijk gezegd was het meestal niet om aan te zien.

Ik hoop maar dat ooit een generatie zal opstaan om frisse ideeën toe passen in daden, voelbare daden, voor ieder mens, niet alleen de rijken en machtigen.

En dat ze niet over een jaar dit doel plaatsen bij al de andere goede voornemens die de dans ontsprongen.

En dat ze dan voldaan kunnen zeggen “ZIEZO”.

Net als ik wanneer ik een krop sla van mijn akkertje haalde.

Ziezo.

Groetjes vanuit mijn zieltje dat zoals steeds blij is met mijn eigen verwezenlijkingen zoals mijn geschrijf of mijn gespit;

vanuit mijn hartje dat vrolijk blijft kloppen in het blije vooruitzicht op de lente en in feite al lang afscheid heeft genomen van de decembermaand maar dat ook triest is om de vele gevallen van zware ziektes in mijn kennissenkring

en vanuit mijn buikje dat nu zwaar te lijden heeft onder de overdaad van de decembermaand maar toch weer blij opkijkt naar wat er komen gaat. Ik moet nog deze maand verjaren… en ook een paar van mijn vrienden!

Ook dat is “ziezo”!

Voilà.