Ik heb erover gelezen.

Maar herinneren kan ik het me niet meer. Ik ging graag naar school en zover ik weet waren mijn jaren lager onderwijs in het schooltje van Stevensvennen de mooisten van mijn “carriére”.

En ik heb nooit leerproblemen gehad. Tenminste zo herinner ik het me.

ik denk niet dat mijn ouders ooit hebben moeten helpen bijvoorbeeld met huiswerk. Ik denk zelfs dat huiswerk niet bestond. Examen ook niet. Heerlijke tijd was het.

Tenminste zo herinner ik het mij. Het knikkeren op de speelplaats herinner ik me ook en dat was uit diezelfde periode.

Ik kan me ook niet herinneren dat ik mijn zoon heb moeten helpen bij huistaken of voorbereidingen van examens. Misschien alleen wat disciplinaire tussenkomsten.

Hij was en is gewoon briljanter dan ik ooit was.

Ook mijn kleindochter heeft, bij mijn weten, nooit of toch zelden gebruik moeten maken van ouderlijke hulp bij schooltaken. Nog zo een “crack”!

En toch bestaat het. September blues. Heropening der scholen.

Ik heb erover gelezen.

Ik vraag me af waar, wanneer ik hierover las en wie de schrijver was maar omdat het voor mij zo wezenloos onbekend was ben ik het nooit vergeten.

Over een vader en een zoon met wiskundige problemen.

Over een deling met een restgetal: zoiets als 25 gedeeld door 7, wat is de rest?

Vader: schrijf neer wat je hebt en kijk dan wat er nog over is, wat er rest!

Zoon: ik schrijf de drie en er rest dan nog…

– rimpels zo diep als een Grand Canyon – en dan… rest zes? Merk het onzekere vraagteken op aan het einde van zijn antwoord!

Hopeloze vader: maar neen! Kijk hier: als je drie schrijft wil dat zeggen dat drie maal zeven éénentwintig is. Hoeveel dan nog tot 25?

Nog meer rimpels en met de moed der wanhoop: … euh, drie?

Nog hopelozere vader met iets meer volume: Maar neen!

Denk na!

Moeder met breiwerk op haar schoot lacht omdat dit tafereel door haar schoonvader, de vader van de wanhopige vader, aan haar verteld is. Identiek. Tussen opa en pa, de vader en zoon van één generatie terug.

De appel zal wel niet ver van de boom gevallen zijn.

En dat heb ik dus nooit meegemaakt. En mijn zoon en mijn kleindochter dus ook niet.

Maar zou er nu nog geworsteld worden met delingen met een restgetal, met breuken, met formules, algebra,… en alles wat wiskunde – of rekenen – voor mij zo aangenaam maakte!

Nu gaat toch alles via de computer, de laptop, de IPad, de smartphone.

Zeg maar met AI, Artificial Intelligence!

Niks voor mij dus. Ik reken nog graag met mijn hoofd en de apps met vraagstukjes, soms écht belachelijk eenvoudig, zijn mijn favoriete “waste of time”, favoriete tijdverlies.

Ik heb gezien hoe een jonge jobstudent een rekenmachine gebruikte om de prijs van twee glazen bier van € 2,50 te berekenen.

Mijn onderwijzer van het vijfde en zesde leerjaar draait zich om in zijn graf. Hij heeft héél de Stevensvennense jeugd leren rekenen. Ook klassieke muziek leren waarderen en mooie boeken en noord/zuid/oost/west en …

Tenminste mij toch.

Van ChatGTP ben ik bang. Hoe meer ik erover lees hoe banger het me maakt. Over de massale bouw van zeer veel datacenters, over de gebruikte energie, over de uitstoot van CO2, over het nodige water om de installaties te koelen, water dat niet meer kan gebruikt worden voor andere doeleinden,… beangstigend!

Vier procent van de wereldwijde CO2 uitstoot komt door het gebruik van  ChatGTP! En dat is meer dan de CO2 uitstoot van de luchtvaartindustrie.

Een zoekopdracht met ChatGTP kost tien maal meer energie als een zoektocht zonder AI. In de US alleen al gaat 6% van het totale stroomverbruik naar de datacenters.

Voor het koelen van de installaties is 5 liter water nodig per 10 à 50 vragen aan ChatGTP. En er worden miljarden vragen gesteld, dag en nacht, 24/7…

Ik pas. En ik heb mijn redenen.

Er is te weinig info over de productie van de servers, over het industriële afval van datacenters en de gevaren hiervan voor het milieu.

AI gebruiken als wapen tegen vervuiling zal tot meer en meer vervuiling leiden, meer nog dan de exploratie van olie en gas.

Maar het ergste: de AI infrastructuur maakt een berg “e-waste”, nu reeds geschat op vijf miljoen ton per jaar.

Ja wadde.

Hopelijk gaat de aarde nog langer mee dan drie maal zeven en daarbij de rest van…

VIER! Goed zo!

Gevonden zonder AI? Zonder ChatGTP?

Dankjewel meester Berghmans.

Groetjes vanuit mijn zieltje dat hoopt dat ik, voor wat mij nog aan leven rest, ChatGTP kan buiten houden en mijn stukjes kan blijven schrijven op eigen kracht, met eigen verbeelding;

vanuit mijn hartje dat misschien wel beseft dat deze wens van mijn ziel niet kan stand houden want ongewild word ik meegezogen in deze e-mallemolen

en vanuit mijn buikje dat lacht omdat het weet dat alles waar het van houdt niet artifiëel is. Ze hebben het wel geprobeerd om vlees te maken zonder dat er een dier aan te pas kwam maar het is nog zo duur dat noch ik, noch mijn buikje dit nog zullen moeten beleven.

Succes aan de volgende generaties.