Je hoort het steeds vaker: de armen worden armer en de rijken alsmaar rijker.

Maar wat is arm en wat is rijk in ons landje van melk en honing?

Of sterker nog is de vraag: ben ik nu arm en word ik steeds armer of ben ik rijk en word ik steeds rijker?

Of behoor ik in de middenklasse, dus niet arm en niet rijk!

Ik wil het graag weten. Daarom ging ik op onderzoek en kwam uit bij de verklaringen van econoom en filosoof Antoon Vandevelde van de KU Leuven.

Een wijze man met wijze woorden.

Om rijk en arm te bepalen moeten we een meridiaan hebben, een inkomensgemiddelde.

€2400 per maand netto inkomen zou de grens zijn, de middenstreep, volgens de geciteerde econoom!

Krijg je maandelijks minder dan 60% hiervan bij mekaar dan ben je arm. Minder dan 50%: héél arm. Is je inkomen tussen de 60 en de 70% hiervan dan ben je kwetsbaar en kunnen tegenslagen je tot arm en héél arm degraderen.

Een kwart van de Belgen zou, volgens de heer Vandevelde, min of meer arm of kwetsbaar zijn. De rest is rijk!

Nu kun je zelf nagaan waar je ergens past in deze catalogus. Ieder voor zich!

Graag had ik nog wat cijfermateriaal gevonden om dit gegeven te vergelijken met andere landen. Maar helaas!

Ik ben geen filosoof (of toch?) en zeker geen econoom.

Maar of ik dit nu zomaar klakkeloos als definitie van de begrippen arm/rijk aanneem…?

Want ik denk nooit dat arm/rijk te meten is aan het maandelijks inkomen. Oh neen.

Er zijn andere rijkdommen dan geld en gewin, dan cijfers op de bank!

Ik verduidelijk. Ik heb veel vrienden en vriendinnen. Dat is “mijn” rijkdom.

Wie zei er ook alweer: als je bij je begrafenis vier vrienden hebt om je kist te dragen dan heb je een rijk leven gehad!

Ook wijze woorden! Ik denk wel dat dit voor mij gaat lukken. Vier vrienden of vriendinnen. Piece of cake! Ik heb zelfs een goede vriend die mij verzekerde dat hij desnoods alleen mijn kist wil torsen.

Maar dit geldt dus niet voor iedereen. Het wereldnieuws staat bol van individuen die bulken van het geld en er de zotste dingen mee doen maar geen vriend, geen échte vriend, op deze aardkluit hebben. Je kent ze wel: de schreeuwlelijkerds, de wereldverbeteraars die letterlijk over lijken gaan voor… ja voor wat? Voor nog meer geld? Voor nog meer macht?

Sukkelaars!

Het zijn vrienden/vriendinnen die het leven waard maken. 

Volgens mij althans.

Ik heb vrienden. Qua begrafenis quota dus oké. En ik behoor blijkbaar tot de kwetsbare groep want inderdaad, bij tegenslagen zou ik wel eens in de penarie kunnen geraken. En hopelijk zal dit dan het aantal vrienden/vriendinnen niet reduceren.

Maar ik word ook ouder en ik merk dat ik steeds minder behoeftes heb, minder noden en ik dus met minder toekom. Het einde van de maand is nooit meer beangstigend ver weg!

En ik heb nog twee IPhones: een oude defecte en ééntje die ik dagelijks gebruik. Ook nog twee IPads: een oude en ééntje voor dagelijks gebruik.

En ik lees dat daar waardevolle metalen inzitten: goud, zilver, palladium, koper.

En in de batterijen zit lithium! Ook kostbaar en zeldzaam. 

Misschien kan ik wat van deze toestellen bewaren als appeltje voor de dorst. 

A saving for a rainy day? 

Maar dan moet er nog wat gaan veranderen want nu krijg je voor je oude toestellen niets, nada, noppes, noegabollen!

Of je moest er treinladingen vol van hebben, zoals Recupel, of zoals Bebat voor de lithium uit de batterijen.

Zij brengen onze afdankertjes naar de Umicor fabrieken, onder andere in Olen die de hele mikmak malen en “schredderen” en met gespecialiseerde processen zoals pyrolyse werken. Geen idee wat dat inhoudt. Ik heb het eens nagevraagd bij Marc een fijne vriend van mij, een kandidaat lijkkistdrager dus, laborant in de Umicor vestiging in Olen.

Koken kost geld, was het verdikt, en de karige opbrengst is zo miniem dat een vergoeding voor de kleinschalige leverancier zoals ik er niet inzit.

Jammer.

Weg appeltje voor de dorst!

Laat me dan maar investeren in vrienden en vriendinnen. Waardevol, belastingvrij en met hoog rendement.

En dan heb ik ook nog mijn familie: één broer en twee zussen.

Schatten, maar aangezien ik de jongste van de vier ben zijn ze steeds minder bruikbaar als kistdragers. I love them!

Mijn zoon Bob dan: sterk als een beer(tje) en zeker mijn allerbeste vriend!

Ik weet wel niet of hij de taak van drager emotioneel zal aankunnen. Mijn allerliefste  kleindochter Annelies ook niet. We houden van elkaar en daardoor zouden de emoties van het afscheid wel parten kunnen spelen. Laat haar vriend Ruan dan de honneurs maar waarnemen. Tenslotte krijgt hij ook nu reeds begroetings- en afscheidskussen van mij, iets wat ik alleen doe met naamgenoten en intimi en dan bedoel ik de mannen. Vrouwen krijgen andere normen!

Groetjes vanuit mijn zieltje dat treurt om het onrecht dat de mensheid aangedaan wordt “Au nom de quel Allah?” en voor de niet getrokken lessen uit de oorlogen van het verleden;

vanuit mijn hartje dat rijk en fier klopt voor mijn familie en voor mijn vrienden en vriendinnen, in een aantal dat blijft stijgen en niet via facebook

En vanuit mijn buikje dat ook maar figuratief blijft stijgen in gewicht zodat ik op het einde misschien wel zes in plaats van vier dragers ga nodig hebben.

Of misschien moet ik dankbaar zijn voor de uitvinding van het wiel.