Softy

Het is me al vaker gezegd dat ik een softy ben, met woorden en met letters.

Maar dat is niet erg hoor, ik vind het meer een positieve karaktertrek dan een scheldwoord!

Ik kan er toch ook niets aan doen dat mooie dingen me mateloos ontroeren en zonder moeite tranen in mijn ogen brengen.

Ik had het al als kleine jongen!

In de jaren 1959/1960 was het feuilleton “Lassie” – over een colliehond die mensen uit benarde situaties redde – al te veel voor mijn emoties. Ik moest dan de kamer uit en in de keuken acclimatiseren. Toen werd ik er al mee uitgelachen en nu, 60 jaar later, nog steeds.

Maar ik ben nu gehard door het leven en ik kan nu waarschijnlijk “Lassie” emotioneel al aan. Maar nog niet alle afleveringen … denk ik.

De verschillende lockdowns hebben de tijd nu echter terug gedraaid en ik weet zeker dat de verstilling rond mij deze emotionaliteit nog heeft versterkt!

Hoe mateloos ik me kan ergeren, bijvoorbeeld bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen, zo ingetogen ontroerd kan ik zijn bij het beleven van schoonheid.

Het heeft altijd in mij gezeten maar ik ben me er nu onlangs pas opnieuw bewust van geworden. Ik was met Lieve en Lieve (twee toffe madammen) in Sint Idesbald in het museum van kunstschilder Paul Delvaux en beeldhouwer Georges Grard. Ben je er nog niet geweest? Een aanrader, oprecht!

De pracht van de werken van deze twee meesters deed mijn zieltje trillen van emotie. Heus, tot tranen toe bewogen heb ik staan genieten van deze Vlaamse meesters!

De zee, in al haar oneindigheid, attractief en gevaarlijk, ook zij kan me mateloos beroeren. Met de rug naar de afschuwelijke skyline van onze kuststeden is het spel van water en wind een niet aflatende bron van emotie en inspiratie.

Deel het met iemand waar je van houdt!

Zo ook met literatuur. Ik kan schaterlachen én wenen bij het lezen van een goed boek. Genieten ook, als de schrijver zijn vak kent! Aster Berkhof, Ernest Claes, Stieg Larson, Jonas Jonassen, Frank McCourt, … !

Alleen al met hun woordenkeuzes, sober en duidelijk, los van het onderwerp van het  verhaal, kunnen die schrijvers rillingen over mijn rug laten lopen. Vooral de eerste twee!

Goosebumps, tranen!

In de poëzie heb ik eigenlijk geen voorkeuren. Vaak is de poëzie goed en vaak is het me té ingewikkeld. Één uitzondering: Lieve Matthijs. Zij wisselt goed alleen af met zeer goed!

Leonard Cohen ook, uiteraard!

Zo weinig heb ik maar nodig om een traan of twee te produceren…

Mijn vader had dat ook, nog erger dan ik! Het volstond om hem een droevig of een mooi verhaaltje te vertellen en de tranen liepen over zijn wangen!

Een mooie karaktereigenschap, teken van zachtheid niet van zwakte!

Maar ontroerd raken bij het lezen van hedendaagse boeken wordt steeds moeilijker en moeilijker.

Het gaat te vlug nu! Ook in de films, of het moet zijn met een kunstzinnige Europese productie.

Ik kan je wel wat titels cadeau doen. Op simpel verzoek!

Maar er wordt zo weinig gelezen … of heeft Corona hier ook voor verandering gezorgd? Ik hoop het.

Maar boven alles staat voor mij de muziek! Er zijn muziekstukken die ik niet kan beluisteren omdat ze mij zo doen smelten dat ik me soms schaam voor mijn tranen, voor mijn emoties.

Softy? Neen, ik ben er trots op!

Luister eens naar “La Marée Haute”  van Lhasa de Sela en smelt weg in deze pure schoonheid. Of naar “Spiegel im spiegel” van Arvo Pärt. Verstillende klanken die blijven ontroeren! Puur en emotioneel!

Chengdu van Zhao Lei, pure Chinese schoonheid!

De Mattheus Passie van J.S. Bach … ach Bach!

Tranen???

Maar pas onlangs ontdekte ik – met dank aan de uitzendingen van Klara radio – de klanken van Philip Glass. Wauw! Als er geen andere muziek meer zou zijn dan deze … ik zou ermee kunnen leven. Virtuoze soberheid van klanken die alleen met de ogen dicht mogen worden gehoord.

Probeer het, maak tijd. We hebben de digitale mogelijkheden.

Lassie is inmiddels naar de tekenfilmwereld verhuisd en vereeuwigd.

Voor alle collies van de wereld, een rolmodel.

De muziek is echter tijdloos, vinyl, CD, MP3, YouTube, … het maakt niet uit.

Net als mijn hoogtevrees: ongeneesbaar!

Ik geef het toe: ik ben een softy!

Groetjes vanuit mijn zieltje dat door alle emoties heen moet zien te overleven;
Vanuit mijn hartje dat, door al dat emotionele trillen, waarschijnlijk de sterkste spier in mijn lichaam is geworden;
En vanuit mijn buikje dat nu protesteert met luid geknor omdat de emotie van lekker eten en/of drinken hier niet aan bod is gekomen. Dit zou echter te ver gaan en hele menukaarten declameren zou iedereen maar vervelen.

Niet?