​Deze morgen nog hoorde ik een liedje dat sinds lang uit mijn geheugen was verdwenen maar me nu weer begeesterde omwille van de tekst.

Woorden alweer…

Boudewijn de Groot met “Testament”.

“Na tweeëntwintig jaren in dit leven 

“Maak ik een testament op van mijn jeugd.

“Niet dat ik geld of goed heb weg te geven.

“Voor slimme jongen heb ik nooit gedeugd…

Tweeëntwintig jaar oud was Boudewijn en al aan een testament toe! 

Ik herinner me zelfs niet meer dat ik ooit zo oud ben geweest.

Maar het feit dat je op die jonge leeftijd al aan een testament gaat denken is zorgelijk.

Want, geef toe, een testament is iets dwingends, iets wat een grens aangeeft tussen dit leven en een eventueel volgende.

Een soort van overgave van je eigen aardse verwezenlijkingen naar je opvolgers, je dierbaren, goede doelen…

Ik ben wat ouder: wel drie keer tweeëntwintig en dan ben ik er nog niet, bij mijn 74 jaren.

Lang geleden schreef Marcus Martialis (Romeins schrijver en dichter) hierover: “Als jij verlangt dat je dierbare zal huilen over je dood, geef hem dan niets”.

Ik ben nog niet van plan om dit aardse tranendal te verlaten maar toch… 

Wat kan ik achterlaten aan mijn meest dierbaren? Laat me daar even stil bij staan.

“En ik heb nog wel wat mooie idealen

“Goed van snit hoewel ze uit de mode zijn.

“Wie ze hebben wil die mag ze komen halen 

“Vooral jonge mensen vinden ze nog fijn.

Mooie woorden Boudewijn.

Inventaris woorden.

Inderdaad, de mooiste idealen die mijn leven beheerden kan ik nalaten. Maar ze zijn misschien wat oubollig geworden en niet meer van deze tijd. 

Ik laat ze na, om op te poetsen en te actualiseren, voor wie ze wil.

En mijn cursiefjes natuurlijk, als gemeenschappelijk erfgoed.

Mijn neef Tom, mijn geliefde webmaster, die mag ze beheren en eventueel wat wensen vervullen die hij en ik alleen kennen.

“Voor mijn neefje zijn mijn onvervulde wensen

“Wel wat kinderlijk maar ach ze zijn zo diep.

“Ik behoorde immers tot die groep van mensen

“Voor wie ‘t geluk toch altijd harder liep.

Eén slotverhaaltje: 

Een oude man vraagt aan zijn notaris om van zijn oude testament een nieuwe versie te maken. Het antwoord van de notaris: “Onmogelijk. Na meer dan 20 eeuwen Oud en Nieuw Testament zijn er nog steeds discussies over!”

Groetjes vanuit mijn hartje dat bedenkt dat ik dankbaar moet zijn om mijn redelijk goede gezondheid en omdat zelfs COVID aan mijn deur voorbij ging, tenminste dat denk ik toch,

vanuit mijn zieltje dat écht nog niet toe is aan die laatste reis, de grootste, de reis waarvan geen bestemming gekend is

en vanuit mijn buikje dat zich dankbaar alleen de lekkere dingen herinnert die het leven mij schenkt en schonk. Vast én vloeibaar!

“Aan mijn vrienden laat ik gaarne het vermogen 

“Om verliefd te worden op een meisjeslach.

“Zelf ben ik helaas een keer te veel bedrogen

“Maar wie het eens proberen wil, die mag!

Dankjewel Boudewijn.

“Aan jullie, mijn lezers laat ik een hoop Zjoetjes na

“In de hoop dat ze jullie vermaakten

“En vooral omdat ik hoop dat dit stukje # 229

“Nog 371 navolgers gaat krijgen!

Dankjewel.